คนเราปราถนาที่จะได้รับความรัก ความอบอุ่น ความสุขด้วยกัน ทั้งนั้น แต่ทุกคนอาจไม่มีสิทธิ์ ได้รับอย่างที่ใจปราถนา หากยิ่งคนที่มีโอกาส ที่ดียิ่งกว่า ไม่ยื่นมือ ไม่ยื่นน้ำใจ มอบให้กับคนที่ยังขาดและต้องการ ในโลกนี้คง น่าอดสู ยิ่งนัก ความสุข คุณค่าที่แท้จริง คือ การหยิบยื่นและให้ออกไป  อย่างไม่รู้จบ ความดี ความปราบปรื้มใจอย่างงี้แหละ คือ  คุณค่าของความเป็นคน เราอาจไม่ต้องทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ ไม่ต้องรวย ไม่ต้องจบสูง  เพราะสิ่งเหล่านี้ วัดไม่ได้เท่ากับน้ำใจ  สิ่งดี ๆ ที่เราทำ แม้จะเป็น Units เล็ก ๆ แต่บางครั้งมันก็ขาดไม่ได้  ความดี น้ำใจ  ไม่ต้องคาดหวังอะไรไปมากกว่า หนึ่งในชีวิตที่ได้ทำ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ส่งมอบให้ด้วยความรัก จะนำมาซึ่งความภาคภูมิใจที่ได้เกิดมา เป็น units เล็ก ๆ นะคะ.